Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að vísa kröfu A ehf. frá dómi. Um kæruheimild vísaði A ehf. til a-liðar 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hæstiréttur taldi að úrskurðir Landsréttar gætu ekki sætt kæru til réttarins án kæruleyfis ef með þeim hefði verið staðfest frávísun frá héraðsdómi svo sem hér væri raunin. Málinu var því vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjað var dómi Landsréttar þar sem ógilt var ákvörðun Á um að synja umsókn D um að taka í sölu áfenga drykkjartegund sem innihélt koffein og áfrýjanda gert að greiða D málskostnað. Á greiddi dæmdan málskostnað að morgni næsta dags eftir uppkvaðningu dómsins án fyrirvara. Hæstiréttur vísaði til þess að samkvæmt 5. mgr. 151. gr., sbr. 190. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, geti aðilar máls afsalað sér rétti til að áfrýja dómi hvort heldur berum orðum eða þegjandi. Í dómaframkvæmd hafi verið litið svo á að þegar aðili hefur greitt gagnaðila sínum fjárhæð í samræmi við dómsniðurstöðu án fyrirvara sé áfrýjun dómsins því ekki samrýmanleg og leiði það til frávísunar frá æðri dómi. Sama gildi þegar aðili greiðir málskostnað án fyrirvara að gengnum dómi þar sem eina athafnaskylda hans samkvæmt dómsorði er greiðsla slíks kostnaðar. Var áfrýjun málsins ekki samrýmanleg þeirri greiðslu og málinu vísað frá Hæstarétti.

X var gefin að sök nauðgun með því að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við A án hennar samþykkis. Í ákæru var háttsemi hans talin varða við 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með héraðsdómi var X sýknaður en hann sakfelldur í Landsrétti. Fyrir Hæstarétti krafðist X ómerkingar hins áfrýjaða dóms og byggði meðal annars á því að sönnunarmat hans hefði ekki samrýmst reglum laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sakfelling hans hefði fyrst og fremst verið byggð á því að Snapchat-skilaboð hefðu stafað frá X en sú úrlausn réttarins verið röng og forsendur dómsins afar óáreiðanlegar. Þá hefði ekki verið reynt að ganga úr skugga um áreiðanleika gagnanna við rannsókn lögreglu. Hæstiréttur taldi ekki efni til að fallast á ómerkingarkröfu X og vísaði einkum til þess að í hinum áfrýjaða dómi hefði verið fjallað með ítarlegum hætti um þessi sönnunargögn og um leið tekin afstaða til varna X þar að lútandi. Niðurstaða um sönnun hefði verið reist á heildarmati allra sönnunargagna málsins, þar á meðal framburði X og vitna. Auk þess hefðu ekki komið fram vísbendingar um uppruna samskiptagagnanna sem sköpuðu skynsamlegan vafa að þessu leyti. Um efnishlið málsins rakti Hæstiréttur að niðurstaða Landsréttar hefði verið reist á heildstæðu mati á öllum sönnunargögnum. Frásögn A hefði þar verið metin trúverðug auk þess sem hún hefði verið talin fá stuðning í framburði vitna en að fyrir hendi væru atriði sem drægju úr trúverðugleika framburðar X. Það mat yrði ekki endurmetið af Hæstarétt, sbr. 2. mgr. 225. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu X. Með hliðsjón af verulegum og óútskýrðum töfum á rannsókn lögreglu og í ljósi ungs aldurs X þótti mega staðfesta forsendur og niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um refsingu hans sem ákveðin var fangelsi í tvö ár en fullnusta 21 mánaðar bundin almennu skilorði.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli var vísað frá héraðsdómi á þeim grundvelli að S skorti aðildarhæfi. Hæstiréttur vísaði til þess að ótvírætt væri að Evrópusambandið nyti aðildarhæfis fyrir íslenskum dómstólum. Af gögnum málsins og ákvörðun ráðsins 2010/427 frá 26. júlí 2010 um skipulag og starfshætti evrópsku utanríkisþjónustunnar yrði þó ráðið að S hefði ekki slíkt sjálfstæði að hann nyti aðildarhæfis í dómsmáli samkvæmt áskilnaði 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður Landsréttar því staðfestur og málinu vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi.

X var ákærð fyrir manndráp, tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt yngri son sinn lífi með nánar tilgreindum hætti og gert tilraun til hins sama gagnvart eldri syni sínum. Með dómi Landsréttar var X sakfelld samkvæmt ákæru og dæmd í 18 ára fangelsi. X krafðist ómerkingar á hinum áfrýjaða dómi á þeim grundvelli að henni hefði verið synjað um viðbótarmat við meðferð málsins þar fyrir dómi. Hæstiréttur taldi að spurningar í beiðni um viðbótarmat hefðu falið í sér efnislega beiðni um nýtt mat á sömu atriðum um geðheilsu hennar sem þegar hefði verið fjallað um og því engin efni til þess að slíkt mat færi fram að nýju. Ekki var heldur talið að þeir geðlæknar sem stóðu að undir- og yfirmatsgerð hefðu reist mat sitt á röngum grundvelli. Þá var ekki fallist á með X að slíkur annmarki hefði verið á meðferð málsins fyrir Landsrétti að komið hefði niður á vörnum hennar. Var því synjað um ómerkingu dóms Landsréttar. Með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms var staðfest að ákærða hefði verið sakhæf í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga og að 16. gr. sömu laga stæði því ekki í vegi að henni yrði gerð refsing. Við ákvörðun refsingar var litið til aðdraganda brotsins og alvarleika þess og því staðfest niðurstaða Landsréttar um refsingu ákærðu. Loks voru staðfest ákvæði hins áfrýjaða dóms um greiðslu miskabóta, svo og um sakarkostnað, gjafsóknarkostnað og málskostnað.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli var vísað frá réttinum en H hafði kært til réttarins þann hluta úrskurðar héraðsdóms um frávísun sem laut að málskostnaði. Í forsendum úrskurðar Landsréttar kom fram að ekki væri heimild til að kæra ákvæði um málskostnað eftir að aðalmeðferð máls væri hafin. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu hins kærða úrskurðar og taldi heimild bresta til þess að kæra ákvæði úrskurðar héraðsdóms um málskostnað eitt og sér til Landsréttar.