Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli var vísað frá héraðsdómi á þeim grundvelli að S skorti aðildarhæfi. Hæstiréttur vísaði til þess að ótvírætt væri að Evrópusambandið nyti aðildarhæfis fyrir íslenskum dómstólum. Af gögnum málsins og ákvörðun ráðsins 2010/427 frá 26. júlí 2010 um skipulag og starfshætti evrópsku utanríkisþjónustunnar yrði þó ráðið að S hefði ekki slíkt sjálfstæði að hann nyti aðildarhæfis í dómsmáli samkvæmt áskilnaði 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður Landsréttar því staðfestur og málinu vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi.

X var ákærð fyrir manndráp, tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt yngri son sinn lífi með nánar tilgreindum hætti og gert tilraun til hins sama gagnvart eldri syni sínum. Með dómi Landsréttar var X sakfelld samkvæmt ákæru og dæmd í 18 ára fangelsi. X krafðist ómerkingar á hinum áfrýjaða dómi á þeim grundvelli að henni hefði verið synjað um viðbótarmat við meðferð málsins þar fyrir dómi. Hæstiréttur taldi að spurningar í beiðni um viðbótarmat hefðu falið í sér efnislega beiðni um nýtt mat á sömu atriðum um geðheilsu hennar sem þegar hefði verið fjallað um og því engin efni til þess að slíkt mat færi fram að nýju. Ekki var heldur talið að þeir geðlæknar sem stóðu að undir- og yfirmatsgerð hefðu reist mat sitt á röngum grundvelli. Þá var ekki fallist á með X að slíkur annmarki hefði verið á meðferð málsins fyrir Landsrétti að komið hefði niður á vörnum hennar. Var því synjað um ómerkingu dóms Landsréttar. Með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms var staðfest að ákærða hefði verið sakhæf í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga og að 16. gr. sömu laga stæði því ekki í vegi að henni yrði gerð refsing. Við ákvörðun refsingar var litið til aðdraganda brotsins og alvarleika þess og því staðfest niðurstaða Landsréttar um refsingu ákærðu. Loks voru staðfest ákvæði hins áfrýjaða dóms um greiðslu miskabóta, svo og um sakarkostnað, gjafsóknarkostnað og málskostnað.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli var vísað frá réttinum en H hafði kært til réttarins þann hluta úrskurðar héraðsdóms um frávísun sem laut að málskostnaði. Í forsendum úrskurðar Landsréttar kom fram að ekki væri heimild til að kæra ákvæði um málskostnað eftir að aðalmeðferð máls væri hafin. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu hins kærða úrskurðar og taldi heimild bresta til þess að kæra ákvæði úrskurðar héraðsdóms um málskostnað eitt og sér til Landsréttar.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem leyst var úr ágreiningi A og B við opinber skipti til fjárslita vegna sambúðarslita þeirra. Með hinum kærða úrskurði var hafnað kröfum A um að viðurkennd yrði eignarhlutdeild hans í nánar tilgreindri íbúð og endurgreiðslu vegna útlagðra fjárframlaga, meðal annars vegna ráðstöfunar séreignarsparnaðar hans inn á sameiginlegt lán aðila. Þá var jafnframt fallist á kröfu B um að hjólhýsi skyldi við fjárslitin teljast eign hennar. Með dómi Hæstaréttar var úrskurður Landsréttar staðfestur að öðru leyti en að komist var að þeirri niðurstöðu að við skiptin skyldi taka tillit til 854.373 króna kröfu A vegna ráðstöfunar séreignarsparnaðar hans. Meðal þess sem litið var til var að greiðslurnar hefðu verið bundnar þeirri forsendu að sambúð aðila myndi endast og A öðlast eignarhlut í fasteign B í samræmi við þær.

H höfðaði mál á hendur I og krafðist þess að viðurkennt yrði að I hefði verið óheimilt að binda enda á störf hans á grundvelli greinar 18.4.5 í nánar tilgreindum kjarasamningi. Byggði H á því að ákvæðið væri eftir tilteknar lagabreytingar andstætt lögum. Með héraðsdómi var I sýknað af dómkröfu H en Landsréttur komst að öndverðri niðurstöðu og féllst á viðurkenningarkröfu H. Reisti Landsréttur þá niðurstöðu einkum á því að ekki væri unnt að leggja þá merkingu í umrætt kjarasamningsákvæði að starfslok skyldu verða við tiltekinn aldur. I hélt því fram í greinargerð sinni til Hæstaréttar að hvorugur aðila hefði byggt á því að vafi léki á um túlkun greinar 18.4.5. Í dómi Hæstaréttar kom fram að málsástæðu um þá túlkun kjarasamningsákvæðisins sem lögð hefði verið til grundvallar í hinum áfrýjaða dómi sæi hvergi stað í skriflegum málflutningi aðila í héraði og fyrir Landsrétti. Hana hefði ekki heldur borið á góma við flutning málsins á þeim dómstigum. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur með vísan til 2. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til löglegrar meðferðar að nýju.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli var vísað frá héraðsdómi á þeim grundvelli að veðskuldabréfasjóðinn V skorti aðildarhæfi og hafnað kröfu V um breytingu á aðild þannig að K, rekstraraðili sjóðsins, kæmi í hans stað. Í málinu var ágreiningur um hvort unnt væri að bæta úr slíkum skorti með tilkynningu um breytta aðild undir rekstri málsins fyrir Landsrétti. Hæstiréttur taldi að af ákvæðum laga nr. 45/2020 um rekstraraðila sérhæfðra sjóða leiddi að K ætti að réttu lagi að eiga aðild að dómsmálum vegna sjóðsins. Í þessum efnum hafi ekki sérstaka þýðingu hvort mál séu rekin samkvæmt XXIV. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. eða sem almennt einkamál. Ekki var fallist á þá forsendu hins kærða úrskurðar að það kynni að raska grundvelli málsins að nýr aðili kæmi að því á áfrýjunarstigi enda hefði ekki verið bent á hvernig breytingin myndi fela í sér slíka röskun og taldi Hæstiréttur því unnt að breyta aðild fyrir Landsrétti með því að verða við beiðni V um að tilgreina K í hans stað sem varnaraðila þar fyrir réttinum í þingbók og síðar í dómi í málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnislegrar meðferðar.