Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Karl Axelsson og Ólafur Börkur Þorvaldsson.

2. Með beiðni 16. janúar 2026 leitar Viktoras Gogolevas leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr., sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 16. desember 2025 í máli nr. 50/2025: Ákæruvaldið gegn Viktoras Gogolevas. Leyfisbeiðanda var birtur dómurinn 6. janúar 2026. Ákæruvaldið leggst gegn beiðninni.

3. Leyfisbeiðanda var gefið að sök umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis. Héraðsdómur sýknaði ákærða en hann var sakfelldur með dómi Landsréttar. Refsing hans þótti hæfilega ákveðin 210.000 króna sekt. Þá var leyfisbeiðandi sviptur ökurétti í tvö ár og sex mánuði.

4. Leyfisbeiðandi byggir á því að úrslit málsins varði mikilsverða hagsmuni hans enda beri honum nauðsyn að vera með ökuréttindi. Málið hafi einnig verulega almenna þýðingu um að þeir sem bornir séu sökum um að hafa brotið gegn lögum séu ekki sakfelldir á grundvelli framburðar síns hjá lögreglu heldur einungis það sem þeir segi fyrir dómi. Auk þess hafi málið verulega almenna þýðingu um hvort unnt sé að sakfella einstaklinga fyrir ölvunarakstur án þess að þeir séu staðnir að slíkum akstri. Loks byggir leyfisbeiðandi á því að niðurstaða Landsréttar sé bersýnilega röng að efni enda hafi nánar tilgreint vitni borið um fyrir héraðsdómi að hafa ekið viðkomandi bifreið en Landsréttur talið vitnið ótrúverðugt og ekki lagt framburð þess til grundvallar. Mat réttarins þar að lútandi hafi verið rangt.

5. Að virtum gögnum málsins verður ekki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 4. mgr. sömu lagagreinar. Niðurstaða Landsréttar um sakfellingu leyfisbeiðanda byggir að verulegu leyti á mati á sönnunargildi munnlegs framburðar en það mat verður ekki endurskoðað fyrir Hæstarétti, sbr. 5. mgr. 215. gr. laganna. Þá er ljóst að áfrýjun til réttarins muni ekki verða til þess að breyta dómi Landsréttar, sbr. lokamálslið 4. mgr. sömu greinar. Samkvæmt þessu er beiðni um áfrýjunarleyfi hafnað.