Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Ingveldur Einarsdóttir, Björg Thorarensen og Sigurður Tómas Magnússon.

2. Með beiðni 17. janúar 2023 leitar Gestur Hjaltason leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr., sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 9. desember 2022 í máli nr. 129/2022: Ákæruvaldið gegn Gesti Hjaltasyni. Leyfisbeiðanda var birtur dómurinn 20. desember 2022. Ákæruvaldið leggst gegn beiðninni.

3. Leyfisbeiðanda voru gefin að sök hegningar- og umferðarlagabrot með því að hafa 18. ágúst 2019 ekið bifreið án nægilegrar aðgæslu og langt yfir leyfilegum ökuhraða, eða allt að 110 kílómetra hraða miðað við klukkustund þar sem leyfður hámarkshraði er 50 kílómetrar, norður Glerárgötu á Akureyri, þar sem hann missti stjórn á bifreiðinni, ók upp á umferðareyju og aftur út á götuna í veg fyrir aðra bifreið sem ekið var í sömu átt og á gangandi vegfaranda og hjólreiðamann ásamt hundi hans með þeim afleiðingum að hinn gangandi vegfarandi hlaut heilahristing og hjólreiðamaðurinn fjöláverka, brot á lendalið, herðablaðsbrot, spjaldbeinsbrot, mjaðmarbeinsbrot, mörg rifbrot og rof á þvagblöðru.

4. Með héraðsdómi var leyfisbeiðandi sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 168. gr., 219. gr. og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. mgr. 37. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987 en sýknaður af ákæru um að hafa í umrætt sinn verið óhæfur til að stjórna bifreiðinni örugglega vegna áhrifa slævandi lyfja. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu hans en sýknaði hann af ákæru um brot gegn 1. mgr. 168. gr. almennra hegningarlaga.

5. Leyfisbeiðandi telur að sú niðurstaða héraðsdóms, sem Landsréttur hafi staðfest með vísan til forsendna, að yfirborð Glerárgötu hafi ekki verið frábrugðið því sem almennt þekkist á Íslandi eftir vetrarakstur á negldum hjólbörðum hafi verið röng og dómur Landsréttar efnislega rangur hvað þetta varðar en hann byggir á því að hann hafi misst stjórn á bifreiðinni vegna djúpra hjólfara í slitlagi vegarins. Þá byggir leyfisbeiðandi á því að það hafi verulega almenna þýðingu að fá úrlausn Hæstaréttar um hvort sú aðferð sem lögreglan beitti við að mæla hraða bifreiðar hans sé fullnægjandi sönnun í sakamáli. Hann vefengir rannsókn lögreglu á hraða bifreiðarinnar sem byggðist á myndskeiðum úr eftirlitsmyndavélum og tæknirannsókn lögreglu. Vísar hann meðal annars til þess að hugbúnaðurinn í myndavélunum hafi ekki verið hannaður fyrir hraðamælingar og að sú aðferðafræði sem beitt var sé ekki lögmæt til að komast að niðurstöðu með óyggjandi hætti um sekt eða sýknu í sakamáli. Hann telur að auki að rannsókn lögreglu hafi verið einhliða og hlutdræg.

6. Að virtum gögnum málsins verður ekki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða að mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 4. mgr. sömu lagagreinar í málinu. Beiðninni er því hafnað.