Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Karl Axelsson og Ólafur Börkur Þorvaldsson.

2. Með beiðni 20. mars 2024 leitar A leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 23. febrúar 2024 í máli nr. 752/2022: A gegn TM tryggingum hf. Gagnaðili leggst gegn beiðninni.

3. Ágreiningur málsins lýtur að því hvort leyfisbeiðandi hafi orðið fyrir slysi sem félli undir vátryggingu hjá gagnaðila. Atvik voru þau að leyfisbeiðandi meiddist á öxl við það að lyfta pönnu fullri af grálúðu þegar hann var við störf um borð í frystitogara.

4. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Landsrétti, var talið ósannað að leyfisbeiðanda hefði skrikað fótur á hálum gúmmímottum og það valdið tjóni hans. Þá tókst leyfisbeiðanda ekki sönnun þess að líkamstjón hefði á annan hátt mátt rekja til skyndilegs utanaðkomandi atburðar. Vísað var til þess að atvikalýsingar í tilkynningu til Sjúkratrygginga Íslands og í skipsdagsbók þættu ekki fela í sér lýsingu á slysi í skilningi skilmála vátryggingarinnar. Ekki þótti tækt að leggja aðrar atvikalýsingar til grundvallar í málinu, hvorki þær sem lágu fyrir í öðrum gögnum né þær sem fram komu í framburði fyrir dómi.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að málið hafi fordæmisgildi um skýringu á slysahugtaki vátryggingarréttarins. Þá telur hann brýnt að Hæstiréttur taki til endurskoðunar dóm Landsréttar og eyði þeirri réttaróvissu sem dómurinn hafi í för með sér en hann sé í ósamræmi við skýra dómaframkvæmt Hæstaréttar um réttaaráhrif vanrækslu lögbundinnar skráningar- og tilkynningarskyldu vegna vinnuslysa starfsmanna. Einnig telur leyfisbeiðandi það sérstaklega mikilvægt að Hæstiréttur skeri úr um réttaráhrif þess þegar skipstjórnarmenn neiti skipverja sem slasast að fá upplýsingar um slysið skráð í skipsdagbók eða skrá slíkar upplýsingar fyrr en löngu síðar. Að lokum vísar leyfisbeiðandi til þess að málið varði umtalsverða fjárhagslega hagsmuni hans.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður ekki séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur, sbr. 4. málslið sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.