Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Ása Ólafsdóttir og Björg Thorarensen.

2. Með beiðni 12. janúar 2026 leitar X leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr., sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 18. desember 2025 í máli nr. 830/2024: Ákæruvaldið gegn X. Ákæruvaldið leggst gegn beiðninni.

3. Leyfisbeiðanda var gefið að sök brot í nánu sambandi og barnaverndarlagabrot með því að hafa á alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu og velferð þáverandi eiginkonu sinnar er hann stóð utan við bifreið og sló hana í andlitið með spjaldtölvu þar sem hún sat í ökumannssæti bifreiðarinnar, með þeim afleiðingum að hún hlaut sár og eymsli á nefi og bólgu á vör. Tvær dætur konunnar voru farþegar í bifreiðinni og með þessari háttsemi var talið að leyfisbeiðandi hefði beitt þær ógnun og sýnt þeim vanvirðandi hegðun, yfirgang og ruddalegt athæfi. Í ákæru voru brotin talin varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

4. Með héraðsdómi var leyfisbeiðandi sakfelldur fyrir framangreinda háttsemi gagnvart fyrrgreindri konu en brot hans heimfært undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Þá var hann jafnframt sakfelldur fyrir brot gegn 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga gagnvart eldri dóttur konunnar en sýknaður af broti gagnvart þeirri yngri. Ákvörðun um refsingu leyfisbeiðanda var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms en einn dómari skilaði sératkvæði þess efnis að sýkna ætti leyfisbeiðanda.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að áfrýjun málsins lúti að atriðum sem hafi almenna þýðingu og mjög mikilvægt sé að fá úrlausn Hæstaréttar um. Í þeim efnum vísar hann einkum til þess að málið varði rétt hans til að velja sér verjanda og njóta aðstoðar hans, milliliðalausa sönnunarfærslu, hvort áfrýjunardómstóll geti lagfært annmarka sem hafi verið á meðferð máls í héraði sem og um sönnunarbyrði og sönnunarmat. Dómur Landsréttar sé jafnframt bersýnilega rangur að efni hvað varðar sakfellingu hans og málsmeðferð réttarins stórlega ábótavant. Um hið síðarnefnda vísar leyfisbeiðandi til þess að honum hafi verið gert að víkja úr sal er eldri stúlkan gaf þar skýrslu án þess að skilyrði hafi verið til þess, auk þess sem honum hafi ekki verið veittur andmælaréttur þar að lútandi.

6. Að virtum gögnum málsins verður ekki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 4. mgr. sömu lagagreinar um að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur eða málsmeðferð hafi verið stórlega ábótavant enda leysti rétturinn með viðhlítandi hætti úr ágöllum á málsmeðferð fyrir héraðsdómi. Þá kemur ekki til álita eins og hér stendur á að dómurinn verði ómerktur af þeirri ástæðu að leyfisbeiðanda var gert að víkja úr dómsal meðan tiltekið vitni gaf skýrslu fyrir Landsrétti en verjanda hans gafst þar kostur á að bera fram spurningar. Niðurstaða Landsréttar um sakfellingu byggir jafnframt fyrst og fremst á mati á sönnunargildi munnlegs framburðar leyfisbeiðanda og brotaþola en það mat verður ekki endurskoðað fyrir Hæstarétti, sbr. 5. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Beiðninni er því hafnað.