Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Ása Ólafsdóttir og Björg Thorarensen.

2. Með beiðni 18. desember 2025 leitar Gunnlaugur J. Skarphéðinsson leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr., sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 20. nóvember sama ár í máli nr. 132/2025: Ákæruvaldið gegn X, Y, Z, Þ, Æ, Ö, V, U, T, S og R. Ákæruvaldið leggst gegn beiðninni.

3. Með dómi Landsréttar var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu leyfisbeiðanda fyrir vörslur á nánar tilgreindum fíkniefnum í sölu- og dreifingarskyni og með þeirri háttsemi tekið þátt í skipulagðri brotastarfsemi. Þá var hann sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot og þátttöku í skipulagðri brotastarfsemi með því að hafa staðið að innflutningi fíkniefna. Brot hans töldust varða við 173. gr. a og 175. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hann sýknaður af öðrum ákæruliðum og honum gert að sæta fangelsi í fjögur ár.

4. Leyfisbeiðandi byggir á því að málið hafi verulega almenna þýðingu um réttláta málsmeðferð ákærðs manns og telur því mikilvægt að fá fordæmisgefandi úrlausn Hæstaréttar um sakarefnið. Byggir leyfisbeiðandi á því að hann hafi ekki hlotið réttláta málsmeðferð fyrir dómstólum þar sem ekki hafi verið gætt hlutlægni við sönnunarmat. Hafi meðal annars verið lagðar fram skýrslur rannsakenda sem leyfisbeiðandi byggir á að hafi verið ritaðar í ósamræmi við 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008. Skýrslurnar hafi verið villandi og litað sýn ákæruvalds og dómstóla á sakarefnið. Málsmeðferð fyrir héraðsdómi og Landsrétti hafi vegna þessa, auk annarra atriða, verið stórlega ábótavant og dómur Landsréttar því bersýnilega rangur. Málið varði auk þess mikilsverða hagsmuni umsækjanda.

5. Að virtum gögnum málsins verður ekki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 4. mgr. sömu lagagreinar. Beiðninni er því hafnað.