Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Ása Ólafsdóttir og Björg Thorarensen.

2. Með beiðni 3. desember 2025 leitar Katla Byggir ehf., áður Katla ehf. byggingarfélag, leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að áfrýja dómi Landsréttar 6. nóvember sama ár í máli nr. 859/2024: Katla ehf. byggingarfélag gegn A faktoring ehf. Gagnaðili leggst gegn beiðninni.

3. Málið lýtur að ágreiningi aðila um réttmæti reiknings sem þriðji aðili gaf út á hendur leyfisbeiðanda og framseldi síðan gagnaðila. Nánar tiltekið deila aðilar um hvaða áhrif áritun fyrirsvarsmanns leyfisbeiðanda á reikninginn við framsalið hafi á mótbárur hans gagnvart gagnaðila. Við framsalið var stimplaður texti á reikninginn þess efnis að krafa samkvæmt honum hefði verið framseld gagnaðila og að skuldari leystist aðeins undan greiðsluskyldu með greiðslu inn á tilgreindan reikning gagnaðila. Þá kom fram í textanum að annar greiðslumáti væri óheimill og auk þess voru þar nánari upplýsingar um gagnaðila. Undir stimplaða textanum var handritaður texti fyrirsvarsmanns leyfisbeiðanda ásamt undirritun hans um samþykki fyrir hönd leyfisbeiðanda. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um greiðsluskyldu leyfisbeiðanda og honum gert að greiða gagnaðila kröfuna samkvæmt reikningnum auk dráttarvaxta.

4. Leyfisbeiðandi byggir á því að málið varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni hans og að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi. Um sé að ræða réttarsvið þar sem lítið sé um fordæmi sem snúa að efni og inntaki áritana við kröfuframsal og afleiðingar slíkra áritana á mótbárutap skuldara. Nauðsynlegt sé að frávik frá reglum kröfuréttar um mótbárutap skuldara séu skýr og mikilvægt að fyrir liggi ótvírætt fordæmi Hæstaréttar þar um. Þá byggir leyfisbeiðandi á því að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að formi og efni þar sem áritun fyrirsvarsmanns leyfisbeiðanda hafi einungis verið til staðfestingar á að honum hafi verið tilkynnt um framsal kröfunnar en ekki staðfesting á réttmæti reikningsins eins og niðurstaða Landsréttar beri með sér. Hafi hann þannig ekki fyrirgert rétti til að koma að mótbárum gagnvart hinum nýja kröfuhafa.

5. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður ekki séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að efni, sbr. 4. málslið sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.