Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Karl Axelsson og Ólafur Börkur Þorvaldsson.

2. Með beiðni 12. janúar 2026 leitar Katla DMI ehf. leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að áfrýja dómi Landsréttar 16. desember 2025 í máli nr. 946/2024: Katla DMI ehf. gegn DRIVE4YOU ehf. Gagnaðili hefur ekki látið málið til sín taka.

3. Málið lýtur að kröfu gagnaðila á hendur leyfisbeiðanda um greiðslu þriggja reikninga fyrir akstur fólksflutningabifreiða í þágu leyfisbeiðanda. Leyfisbeiðandi hafnaði greiðslu reikninganna á þeim grundvelli að rukkað hefði verið hærra endurgjald en um hefði verið samið auk þess sem gagnaðili hefði ofrukkað leyfisbeiðanda um árabil. Hann ætti því skuldajafnaðarkröfu á hendur gagnaðila sem því næmi.

4. Í héraðsdómi var talið sannað að gagnaðili hefði innheimt fleiri akstursstundir en samkomulag aðila hefði kveðið á um, reikningsfært fleiri kílómetra án heimildar í samkomulagi þeirra og miðað reikninga við rangan verðflokk. Fjárhæð hinna umkröfðu reikninga var færð niður í samræmi við þetta en skuldajafnaðarkröfu leyfisbeiðanda hafnað. Var það einkum á þeim grundvelli að gagnaðili hefði um árabil lagt fyrir leyfisbeiðanda skýra reikninga og greinargóð gögn sem með ótvíræðum hætti bæru með sér hvað stæði þeim að baki. Með vísan til forsendna héraðsdóms taldi Landsréttur sannað að gagnaðili hefði rukkað leyfisbeiðanda umfram það sem samið hefði verið um. Reikningsgerð gagnaðila hefði þó borið skýrt með sér á hverju fjárhæð reikninganna byggðist. Nokkur aðstöðumunur hefði verið með aðilum og leyfisbeiðandi sýnt af sér stórfellt hirðuleysi við yfirferð reikninga í langan tíma. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að úrslit málsins hafi verulegt almennt gildi, einkum um þýðingu þess að gagnaðili hafi ekki gagnáfrýjað héraðsdómi en Landsréttur engu að síður litið svo á að hann hefði ekki fyrirgert rétti sínum til að bera fyrir sig málsástæður til stuðnings kröfum sínum sem hann hafði uppi í héraði. Í héraðsdómi hafi verið dæmt um grundvöll samningssambands aðila og Landsréttur ekki getað fjallað um og dæmt sakarefnið að nýju án gagnáfrýjunar. Þá hafi úrslit málsins verulega almenna þýðingu um efni reglunnar um rétt til endurgreiðslu ofgreidds fjár í tilviki þar sem gagnaðili er grandsamur um að hann framvísi röngum reikningum þvert á gerðan samning. Loks sé rökstuðningur í dómi Landsréttar ófullnægjandi.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður hvorki séð að málsmeðferð fyrir héraðsdómi eða Landsrétti hafi verið stórlega ábótavant né að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að formi til eða efni, sbr. 4. málsliður sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.