Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Karl Axelsson og Ólafur Börkur Þorvaldsson.

2. Með beiðni 19. febrúar 2026 leitar Harpa tónlistar- og ráðstefnuhús ohf. leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 22. janúar sama ár í máli nr. 1009/2024: Harpa tónlistar- og ráðstefnuhús ohf. gegn Íslenskum aðalverktökum hf. Gagnaðili leggst gegn beiðninni.

3. Mál þetta lýtur að kröfum leyfisbeiðanda um viðurkenningu á skaðabótaskyldu gagnaðila vegna ætlaðra galla á austur- og vesturþaki tónlistar- og ráðstefnuhússins Hörpu. Ágreiningur aðila lýtur einkum að því hvort kröfur leyfisbeiðanda séu fallnar niður fyrir fyrningu eða tómlæti.

4. Með héraðsdómi var gagnaðili sýknaður af kröfu leyfisbeiðanda þar sem leyfisbeiðandi hefði í allra síðasta lagi vorið 2020 mátt gera sér grein fyrir nauðsyn þess að hafast að gagnvart gagnaðila. Krafa hans hefði því í síðasta lagi fallið niður fyrir fyrningu í maí 2021. Landsréttur staðfesti héraðsdóm en taldi þó að áfrýjandi hefði þegar á árinu 2016 haft nægar upplýsingar um ætlaða kröfu sína á hendur gagnaðila til þess að láta á hana reyna með höfðun dómsmáls sem hefði rofið fyrningu hennar. Var það mat Landsréttar að engu breytti þó lekinn reyndist umfangsmeiri en leyfisbeiðandi mátti ætla eða hverjar orsakir hans nákvæmlega voru. Lagði rétturinn til grundvallar að sú óvissa gæti ekki haft þau áhrif að leyfisbeiðanda teldist hafa skort nauðsynlega vitneskju um ætlaða kröfu þannig að hún væri ófyrnd á grundvelli 1. mgr. 10. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að úrlausn málsins hafi almennt gildi um inntak ákvæðis 1. mgr. 10. gr. laga nr. 150/2007 þegar kemur að vitneskju kröfuhafa um tilvist kröfu og til hvers slík vitneskja þarf að taka og hversu mikil eða ítarleg hún þurfi að vera til þess að fyrningarfrestur krafna geti tekið að líða. Þá byggir leyfisbeiðandi á því að málið varði mikilvæga hagsmuni hans en undirliggjandi hagsmunir hlaupi á hundruðum milljóna króna. Loks byggir leyfisbeiðandi á því að niðurstaða Landsréttar sé bersýnilega röng.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður ekki séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að efni, sbr. 4. málslið sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.