Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Ása Ólafsdóttir, Björg Thorarensen og Karl Axelsson.

2. Með beiðni 8. nóvember 2023 leitar Jóhannes Tryggvi Sveinbjörnsson leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr., sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 6. október sama ár í máli nr. 150/2022: Ákæruvaldið gegn Jóhannesi Tryggva Sveinbjörnssyni. Ákæruvaldið telur ekki efni til að verða við beiðninni.

3. Leyfisbeiðandi var ákærður fyrir nauðgun með því að hafa í tvígang í starfi sínu sem nuddari haft kynferðismök önnur en samræði við brotaþola án samþykkis hennar með nánar tilgreindum hætti þar sem hún lá léttklædd á nuddbekk og beitt brotaþola ólögmætri nauðung með því að misnota sér traust sem hún bar til hans.

4. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu leyfisbeiðanda fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing hans ákveðin fangelsi í 18 mánuði með vísan til 1., 2. og 6. töluliða 1. mgr. 70. gr., 1. mgr. 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga. Brotaþola voru dæmdar miskabætur og leyfisbeiðanda gert að greiða sakarkostnað málsins.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að niðurstaða Landsréttar um mat á sönnunarfærslu, munnlegri og skjallegri, sé bersýnilega röng og leyfisbeiðandi einskis vafa notið við það mat. Þvert á móti hafi allur vafi verið túlkaður brotaþola í hag og lagt henni út á betri veg þar sem hún hafi verið svo ung þegar meint brot hafi átt sér stað. Telur leyfisbeiðandi að þetta eigi að valda ómerkingu dóms Landsréttar og héraðsdóms eða sýknu. Leyfisbeiðandi vísar jafnframt til þess að refsing í málinu sé hegningarauki við dóm Landsréttar 5. nóvember 2021 í máli nr. 100/2021. Í því máli hafi hann verið dæmdur til sex ára fangelsisrefsingar. Telur hann að ef heildarrefsing hefði verið dæmt í öllum málunum í einu hefði hún aldrei orðið sjö og hálft ár. Er það mat leyfisbeiðanda að hann gjaldi fyrir að málin hafi ekki verið rekin saman og í dómi Landsréttar sé ekki litið til þess hve langt er síðan atvik máls áttu sér stað og þess tíma sem leið frá því að rannsókn hófst þar til ákæra var gefin út.

6. Að virtum gögnum málsins verður ekki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða að mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um þau þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 4. mgr. sömu lagagreinar í málinu. Niðurstaða Landsréttar um sakfellingu byggir jafnframt að verulegu leyti á mati á sönnunargildi munnlegs framburðar en það mat verður ekki endurskoðað fyrir Hæstarétti, sbr. 5. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Beiðninni er því hafnað.