Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Ása Ólafsdóttir og Björg Thorarensen.

2. Með beiðni 26. nóvember 2025 leitar Mohamed Hicham Rahmi leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr., sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 20. sama mánaðar í máli nr. 106/2025: Ákæruvaldið gegn Mohamed Hicham Rahmi. Ákæruvaldið leggst gegn beiðninni.

3. Með héraðsdómi var leyfisbeiðandi sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa komið að skipulagi innflutnings fíkniefna ætluðum til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. Talið var sannað að leyfisbeiðandi hefði komið að skipulagningu innflutningsins í samverknaði við aðra, verið í samskiptum við óþekktan mann vegna hennar og að peningar, fyrirmæli og leiðbeiningar hefðu komið frá honum til annarra ákærðu í málinu. Þá var talið sannað að leyfisbeiðandi væri eigandi nánar tilgreindra fíkniefna ætluðum til sölu og dreifingar sem fundust í vörslum eins meðákærða. Loks var hann sakfelldur fyrir að hafa haft nánar tilgreind fíkniefni og önnur efni í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni. Var háttsemi hans talin varða við 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, lyfjalög nr. 100/2020 og lög nr. 84/2018 um bann við tilteknum frammistöðubætandi efnum og lyfjum. Honum var gert að sæta fangelsi í fjögur ár. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu leyfisbeiðanda fyrir framangreind brot og ákvað refsinguna fangelsi í fjögur ár og sex mánuði.

4. Leyfisbeiðandi byggir á því að málið hafi verulega almenna þýðingu og mikilvægt sé að fá úrlausn Hæstaréttar í því. Það varði grundvallarmannréttindi almennings og sakaðra manna og hafi fordæmisgildi um ákvörðun refsingar fyrir þau brot sem leyfisbeiðandi hefur verið sakfelldur fyrir. Auk þess sé dómur Landsréttar bersýnilega rangur að efni. Einnig hafi Landsréttur endurskoðað dæmdan sakarkostnað í héraði án heimildar. Loks byggir leyfisbeiðandi á því að málið varði mikilsverða hagsmuni hans.

5. Að virtum gögnum málsins verður hvorki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu né að mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 4. mgr. sömu lagagreinar í málinu. Beiðninni er því hafnað.