Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Karl Axelsson og Ólafur Börkur Þorvaldsson.

2. Með beiðni 24. júní 2024 leitar Mænir 230 ehf. leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 31. maí 2024 í máli nr. 824/2022: Mænir 230 ehf. gegn Íslenskum aðalverktökum hf. og gagnsök. Gagnaðili leggst gegn beiðninni.

3. Ágreiningur aðila lýtur í fyrsta lagi að kröfu leyfisbeiðanda um greiðslu dagsekta og tafabóta úr hendi gagnaðila á grundvelli verksamnings um stækkun á hóteli leyfisbeiðanda. Gagnaðili telur á hinn bóginn að leyfisbeiðandi beri sjálfur ábyrgð á töfum sem urðu á verkinu og krefst þess að hann greiði sér kostnaðarauka sem hann hafi orðið fyrir vegna þessara tafa. Í öðru lagi deila aðilar um kröfu gagnaðila á hendur leyfisbeiðanda vegna ógreiddra framvindureikninga og reikninga vegna aukaverka. Í þriðja lagi lýtur ágreiningur málsins að kröfu leyfisbeiðanda á hendur gagnaðila vegna ætlaðra galla á verkinu og ólokinna verkþátta.

4. Með dómi Landsréttar var héraðsdómur staðfestur í öllum atriðum. Að virtum samskiptum aðila um framlengingu verktíma var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að ekki færi á milli mála að gagnaðili hefði rökstutt að hann ætti rétt á framlengdum verktíma. Í dómi Landsréttar var vísað til niðurstöðu matsgerðar um tafir á verkinu og ástæður þeirra en niðurstöðu þar að lútandi hefði ekki verið hnekkt. Héraðsdómur var staðfestur um að réttur til tafabóta tæki til 40 daga og fjárhæð þeirra næmi 12.000.000 króna. Þá var fallist á kröfu gagnaðila vegna kostnaðarauka sem tafir á verkinu hefðu leitt til vegna aðstöðu, stillansa, byggingarkrana, verkefnastjóra og fleira. Fjárhæð kröfunnar var reist á matsgerð dómkvadds manns sem ekki hefði verið hnekkt. Þá var fallist á kröfur gagnaðila um greiðslu framvindureikninga og reikninga fyrir aukaverk. Krafa hans um hlutdeild í sparnaði vegna breytinga á þaki var talin of seint fram komin. Samtals bar leyfisbeiðanda að greiða gagnaðila 49.609.015 krónur ásamt dráttarvöxtum. Til frádráttar því kom fyrrgreind krafa leyfisbeiðanda um bætur vegna tafa á verkinu auk kröfu vegna galla og verkliða sem ekki var lokið við.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að úrslit málsins hafi verulegt almennt gildi, einkum varðandi form og efni krafna um framlengingu verktíma þegar ákvæði eru um dagsektir í gagnkvæmum verksamningum, útboðslýsingum og ÍST 30:2012. Byggir leyfisbeiðandi á því að dómur Landsréttar sé í ósamræmi við dómaframkvæmd Hæstaréttar og meginreglur verktakaréttar. Þá byggir hann á því að úrslit málsins varði mikilvæga hagsmuni sína. Loks telur leyfisbeiðandi dóm Landsréttar bersýnilega rangan að formi og efni.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður ekki séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að formi eða efni, sbr. 4. málslið sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.