Hæstiréttur íslands

Nr. 2022-65

Ice Lagoon ehf. (Jón Þór Ólason lögmaður)
gegn
Sveitarfélaginu Hornafirði (Jón Jónsson lögmaður)

Lykilorð

  • Áfrýjunarleyfi
  • Eignarréttur
  • Sameign
  • Stjórnvald
  • Stjórnsýsla
  • Skaðabætur
  • Viðurkenningarkrafa
  • Hafnað

Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Ólafur Börkur Þorvaldsson, Björg Thorarensen og Sigurður Tómas Magnússon.

2. Með beiðni 29. apríl 2022 leitar Ice Lagoon ehf. leyfis Hæstaréttar til að áfrýja dómi Landsréttar 1. sama mánaðar í máli nr. 452/2020: Sveitarfélagið Hornafjörður gegn Ice Lagoon ehf. og gagnsök á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Gagnaðili leggst gegn beiðninni.

3. Leyfisbeiðandi höfðaði mál þetta á hendur gagnaðila og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna ætlaðs tjóns í ferðaþjónustustarfsemi hans við austurbakka Jökulsárslóns í landi jarðarinnar Fells vegna ákvarðana gagnaðila 20. maí 2010, 27. janúar og 15. ágúst 2014 og 10. mars 2015 um að synja honum um stöðuleyfi og vegna ólögmætra aðgerða gagnaðila sem leiddi af þeim. Ágreiningur aðila lýtur meðal annars að því hvort gagnaðili hafi með saknæmum og ólögmætum hætti bakað sér bótaskyldu vegna þeirra ákvarðana að setja sem skilyrði fyrir stöðuleyfi að allir sameigendur Fells veittu samþykki sitt fyrir slíku leyfi.

4. Í héraðsdómi var fallist á kröfu leyfisbeiðanda um viðurkenningu á skaðabótaskyldu vegna ákvarðana gagnaðila 15. ágúst 2014 og 10. mars 2015. Með dómi Landsréttar var hluta af kröfum leyfisbeiðanda vísað frá héraðsdómi en gagnaðili var að öðru leyti sýknaður. Um sýknu gagnaðila kom fram í dómi réttarins að leyfisbeiðandi hefði ekki fært sönnur á að sú ákvörðun gagnaðila að binda umrætt stöðuleyfi skilyrði um samþykki allra sameigenda Fells teldist saknæm og varða skaðabótaábyrgð. Þá féllst Landsréttur ekki á aðrar málsástæður leyfisbeiðanda, meðal annars um að gagnaðili hefði brotið gegn tilgreindum málsmeðferðarreglum stjórnsýsluréttar.

5. Beiðni um áfrýjunarleyfi snýr að framangreindri niðurstöðu Landsréttar um sýknu. Leyfisbeiðandi byggir á því að úrslit málsins hafi verulegt almennt gildi um meðal annars túlkun á skilyrði um saknæmi og bótaskyldu opinberra aðila. Þá telur hann að úrslit málsins varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni sína í ljósi þess að um verulega fjárhagslega hagsmuni sé að ræða auk þess sem ákvarðanir gagnaðila hafi brotið gegn ákvæðum stjórnarskrár. Loks reisir hann beiðni sína á því að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að efni til. Því til stuðnings vísar hann meðal annars til þess að niðurstaða réttarins gangi gegn meginreglum skaðabóta-, stjórnsýslu- og samkeppnisréttar. Leyfisbeiðandi kærði ákvæði dómsins um fyrrgreinda frávísun á tilteknum kröfum hans á hendur gagnaðila og féll dómur Hæstaréttar um þann þátt málsins 1. þessa mánaðar í máli nr. 26/2022.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki séð að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að málið varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður ekki séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur, sbr. 4. málslið sömu málsgreinar. Beiðninni er því hafnað.